Kunstwerken willen publieke erkenning

Kunstwerken willen  erkenning van een publiek. Niet gezien of gehoord worden is voor een kunstwerk de dood. Kunst heeft behoefte aan erkenning.

In premoderne tijden was het enkel de adel of de clerus die over het
‘kunstzinnige’ van een kunstwerk besliste. In vele gevallen was zelfs die ene blik van de vorst voldoende om
al dan niet in gratie te vallen. In die tijd hoefde men dus ook voor het kunstwerk niet te lobbyen. Het was
gewoon politiek (of katholiek), of het was niet.  (PASCAL GIELEN is verbonden aan het Centrum voor Cultuursociologie, Vlaanderen, In Kunst Markt en Macht)

Een plaats aan de National Mall betekent voor een kunstwerk  erkenning door de autoriteiten, door Smithsonian, door de overheid, en door het artistieke establishment, inclusief kunstcritici en de pers.

Hiernaast Thinker on a Rock, Barry Flanagan National Gallery of Art, sculpture garden.

In Thinker on a Rock the artist substitutes the hare for Rodin’s Thinker (1880), making an irreverent reference to one of the world’s best-known sculptures, a version of which may be seen in the West Building sculpture galleries. En zo citeert Flanagan niet alleen een bestaand kunstwerk, maar profiteert hij ook van de bekendheid van Rodin. En geeft Rodin erkenning.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s